Εν αρχή…


Χρόνια τώρα, παρακολουθώ -όχι χωρίς κάποια ζήλια- την άνθιση του blogging,  γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι με ενδιαφέρει και, προβληματιζόμενη, εάν θα πρέπει να εμπλακώ, με ένα blog προσωπικό, χώρο έκφρασης και προβληματισμού. Δύο ήσαν κυρίως οι λόγοι, για τους οποίους μέχρι τώρα κυριαρχούσαν οι επιφυλάξεις: Ο ένας, η συνεχής συμμετοχή μου σε ανώτερα κομματικά όργανα. Ο άλλος, η κλασσική έλλειψη χρόνου και, όσα αυτή συνεπιφέρει. Εν τέλει, παρά το γεγονός, ότι οι αμέσως προηγούμενοι λόγοι εξακολουθούν να υφίστανται, αποφάσισα, να κάνω το βήμα. Προφανώς, η ανάγκη για έκφραση και επικοινωνία γίνεται επιτακτικότερη, μέρα με την ημέρα. Μια ανάγκη, η οποία μάλλον μεγαλώνει μαζί με την κρίση της χώρας, της Ευρώπης, του μοντέλου ζωής μας. Μαζί με την θεμελιώδη αμφιθυμία του ανθρώπου, που, ενώ δεν έχει και πολλούς λόγους, να υπερασπιστεί το μεταπολιτευτικό μοντέλο εξουσίας που καταρρέει και, καλώς καταρρέει, τρέμει την κατάρρευση αυτή, γιατί γνωρίζει, ότι θα έχει την ισχύ και τα αποτελέσματα φυσικού φαινομένου. Ημερολόγιο κρίσης; Ίσως, ή μάλλον, προφανώς κι αυτό…

Η κρίση λοιπόν, εκτός απ’ την ψυχολογία, επικαθορίζει και την αισθητική του blog αυτού. Το θέμα στην κεφαλή του blog είναι λεπτομέρεια ενός από τα εξπρεσιονιστικά σκίτσα του έξοχου φιλμ του 1920 «Το εργαστήριο του δόκτωρα Καλιγκάρι».    Δύο χρόνια τώρα, εκείνη, η οποία έρχεται και ξαναέρχεται επίμονα στη σκέψη μου, με προκλητικές αναλογίες με την σημερινή πραγματικότητα είναι η Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Περνώντας ο καιρός και βαθαίνοντας η κρίση, όλο και περισσότερες πλευρές της μοιάζουν να ρίχνουν τον ίσκιο τους στο σήμερα. Όχι μόνον, γιατί σ’ αυτήν ανάγεται ο φόβος της Γερμανίας για τον πληθωρισμό. Ούτε, γιατί οι συντεταγμένοι θεσμοί της φάνηκαν παντελώς αδύναμοι, για την αντιμετώπιση του επελθόντα Αρμαγεδώνα, αλλά κυρίως, γιατί αυτός επήλθε με την λαϊκή εντολή. Κυρίως, γιατί  η αναμέτρηση ανάμεσα στην γερμανική διανόηση (έξοχα πρωτοπόρα στην τότε Ευρώπη) και την γερμανική επαναστατική πρωτοπορία της αριστεράς απ’ τη μια, με τον γερμανικό ναζισμό από την άλλη, έβγαλε νικητή τον δεύτερο.

(Καπρίτσιο της ιστορίας  ήθελε μερίδα της τότε γερμανικής διανόησης, τον λεγόμενο κύκλο Γκεόργκε, να ανακαλύπτει τη συγγένεια της κλασσικής Ελλάδας και της σύγχρονης Γερμανίας, του «μοιραίου δεσμού τους», και, να περηφανεύεται για «την παράτολμη διακήρυξη του Χαίλντερλιν, ακατανόητη για έναν ολόκληρο αιώνα, του ουσιαστικού «Ελληνογερμανός» (Griechendeutschen)»…..*)

Θα τα λέμε…

*Πήτερ Γκαίυ «Η πνευματική ζωή στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης (Γερμανία 1919-1933).

Advertisements

About dora tsikardani

Ντόρα Τσικαρδάνη, δικηγόρος. Αρχής γενομένης από τον «Ρήγα Φεραίο», κάπου στα τέλη του 1982, ξεκίνησα την διαδρομή μου στις λεωφόρους και τα σοκάκια της αριστεράς, πάντα κινούμενη στην περιοχή της ανανεωτικής τοιαύτης. Σήμερα, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ. Απεχθάνομαι τους ολοκληρωτισμούς πάσης φύσεως. Μου είναι αδιάφορες οι καθαρότητες, προτιμώ τα υβρίδια.
This entry was posted in ΕΝ ΑΡΧΗ and tagged , , . Bookmark the permalink.

6 Responses to Εν αρχή…

  1. Ο/Η QwfwqN λέει:

    Καλορίζικο. Ως δώρο, ένα αρθράκι για το «σύνδρομο της Βαϊμάρης» από το χθεσινό Βήμα http://www.tovima.gr/books-ideas/article/?aid=431052&h1=true και ένα άρθρο του Δελαστίκ από το Έθνος (http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=22792&subid=2&pubid=63559818) που μεταφέρει δηλώσεις διαφόρων Γάλλων, όπως ο Jean Pierre Jouyet, πρόεδρος της της Αρχής Χρηματοπιστωτικών Αγορών που προειδοποιεί ότι «οι πολίτες θα ξεσηκωθούν κατά της «δικτατορίας των αγορών» » (μπορείς να το δεις απευθείας στα γαλλικά εδώ: http://www.liberation.fr/economie/01012371243-jouyet-les-citoyens-se-revolteront-contre-la-dictature-des-marches).

  2. Ο/Η Νικόλας Έλικας λέει:

    Καλή αρχή κι από ‘μένα! Είναι αρκετά ενδιαφέρον ο κόσμος την blogόσφαιρας αν και φαντάζομαι πως θα το έχετε ήδη καταλάβει! Το δικό μου δώρο για το «καλορίζικο» και μιας και αναφέρεστε σε ημερολόγιο κρίσης, είναι ένα απόσπασμα από το νέο ομώνυμο βιβλίο του Π. Τσίμα! http://bit.ly/vsLBEb
    Και πάλι καλή αρχή…

  3. Ο/Η tsikardani λέει:

    Να είσαι καλά Νικόλα μου, σ’ ευχαριστώ πολύ για το κείμενο. Είναι προς ανάγνωση και αυτό το βιβλίο.

  4. Ο/Η Efik λέει:

    Kαλοταξιδο! Μ’αρεσει που ειναι βουβο το φιλμ…

  5. Ο/Η Nikos λέει:

    ΚαλοτάξΕιδο. Να γράφεις πιό τακτικά.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s