Η κρίση δεν ήλθε το 2009


Σωτήριον έτος 1983: Δεύτερο του εν Ελλάδι εφαρμοσθέντος σοσιαλισμού και πρώτο της μεγάλης μεταρρύθμισης στα πανεπιστήμια, που έφερε ο 1268/82.

Είμαι 19, μέλος του Δ.Σ. του συλλόγου φοιτητών της Νομικής και της Γενικής Συνέλευσης του Τμήματος. Πρώτη – πρώτη γενιά της συνδιοίκησης δηλαδή.

Τα πανεπιστήμια σε ανασυγκρότηση. Σε όλα τα επίπεδα συζητιούνται η διάρθρωση των τομέων, τα προγράμματα και οι κανονισμοί σπουδών, η ποιότητα των πτυχίων. Συμμετέχουμε, έχοντας έντονη την αίσθηση, ότι συμβάλλουμε, δημιουργούμε και καθορίζουμε την ποιότητα της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, το μέλλον της έρευνας…

Νεαρά παιδιά, συζητάμε και ανταλλάσσουμε απόψεις μεταξύ μας σε συνελεύσεις και ολομέλειες, για να συνεχίσουμε την ανταλλαγή με φτασμένους καθηγητές, ιερά τέρατα της επιστήμης τους. Μας αντιμετωπίζουν με όλο το φάσμα των αντιδράσεων, που εκτείνεται από την εχθρότητα και τη φιλικότητα, έως την αδιαφορία. Στην πλειοψηφία τους όμως, θετικά.

Για ένα «πανεπιστήμιο ανοιχτό στην κοινωνία και τις αντιφάσεις της»… Προφανώς και ήταν δική μας υπόθεση και το πανεπιστήμιο και η κοινωνία…

Εξαιρετική εμπειρία ζωής, αλλά και επιστήμης…

Η πρώτη γενιά της συνδιοίκησης λοιπόν, ανταποκρίθηκε στο αίτημα της συμμετοχής με αίσθημα ευθύνης, ειλικρίνεια και ορμή. Οι απροκάλυπτες συναλλαγές με φοιτητές και καθηγητές, η πελατειακή σχέση με τις παρατάξεις, η κατάχρηση των δικαιωμάτων της, δεν υπήρχαν. Υπήρχαν όμως τα σπέρματά τους.

Κάποια στιγμή έρχεται στο Δ.Σ. του συλλόγου των φοιτητών το θέμα: Ο Μανιτάκης έκοψε το 75% των πρωτοετών στις εξετάσεις του συνταγματικού δικαίου. Γνωρίζοντας την κακή μας σχέση με την επιστημονική μεθοδολογία απ’ τη μια και, έχοντας γαλουχηθεί με μία πολύ αυστηρή προσέγγιση της γνώσης απ’ την άλλη, το ποσοστό δεν μου φάνηκε καθόλου περίεργο. Ωστόσο, η κυρίαρχη άποψη στο Δ.Σ. ήταν, ότι οφείλαμε να διαμαρτυρηθούμε. Ψέλλισα κάποιες αντιρρήσεις, αλλά βρέθηκα μαζί με τους υπόλοιπους στο γραφείο του καθηγητή, για την παράσταση διαμαρτυρίας. Η απάντησή του, προφανής, κάπως έτσι: το ποιος θα κοπεί και ποιος θα περάσει, δεν μου το λέει καμμιά στατιστική, αλλά η ποιότητα των γραπτών. Ακολουθεί ένας ασύμβατος και ατελέσφορος διάλογος, με κατ’ επανάληψη παράθεση των εκατέρωθεν προτάσεων. (Τον παρακολουθώ σήμερα ως υπουργό, να προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στα κελεύσματα της οικονομίας και του συντάγματος, ικανοποιώντας και τα δύο). Τηρώ αιδήμονα σιωπή (πράγμα απολύτως ασύνηθες), γιατί συμφωνώ απολύτως με την επιχειρηματολογία του καθηγητή. Φεύγω, με ένα έντονο αίσθημα ματαίωσης. Το σήμερα ήταν καθ’ οδόν.

Ακόμη να ξεχάσω τη ντροπή εκείνης της συμμετοχής…

Advertisements

About dora tsikardani

Ντόρα Τσικαρδάνη, δικηγόρος. Αρχής γενομένης από τον «Ρήγα Φεραίο», κάπου στα τέλη του 1982, ξεκίνησα την διαδρομή μου στις λεωφόρους και τα σοκάκια της αριστεράς, πάντα κινούμενη στην περιοχή της ανανεωτικής τοιαύτης. Σήμερα, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΔΗΜΑΡ. Απεχθάνομαι τους ολοκληρωτισμούς πάσης φύσεως. Μου είναι αδιάφορες οι καθαρότητες, προτιμώ τα υβρίδια.
This entry was posted in ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Η κρίση δεν ήλθε το 2009

  1. Ο/Η Εμμανουήλ Πλανούδης λέει:

    Ο δρόμος προς το μέλλον είναι δύσκολος, απαιτεί να επανέλθει η Πράξη στη ζωή. Άλλα προτιμήσαμε. Αυτά ακόμη προτιμάμε. Γιατί η Πράξη βασίζεται στη γνώση: γνώση εαυτού και περιβάλλοντος. Γι’αυτό και το «75%» . Γιατί «η αμαθία θράσος φέρει» και φυσικά ποτέ ντροπή!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s